Jan Desmarets (Ieper, 21 januari 1961) is een Vlaams beeldhouwer. Hij bracht zijn jeugd door in Wervik. Hij studeerde beeldhouwkunst aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten te Gent. Meester Jef Vermassen typeert deze Vlaamse beeldhouwer als volgt: "Hij is begeesterd door de immense kracht, de intense schoonheid en de sensuele lenigheid van bepaalde dieren en mensen dat hij niet anders kan dan zijn eigen intensieve kracht aan te wenden om wat in zijn geest is ontsproten te uiten in zijn kunstcreaties en echt tot leven te brengen."
Men kan zich de vraag stellen hoe de aantrekkingskracht van Jan Desmarets´ sculpturen te verklaren is. Die aantrekkingskracht ligt zowel in het thema als in de manier waarop dat thema wordt verwerkt. En die manier is de reflectie van de kunstenaar, van zijn levensstijl, van zijn vitaliteit, van zijn denkwijze en van zijn openheid die eigenlijk ook een vorm van zich afschermen is. De dualiteit die iedereen kenmerkt is ook bij Desmarets aanwezig. Dat spreekt vanzelf, maar hier domineert het positieve. Men kan bijvoorbeeld denken dat de kunstenaar niet zo'n makkelijk karakter heeft, uitbundig is en bijwijlen luidruchtig terwijl wie hem goed kent dat soort gedraging helemaal anders interpreteert en alles situeert in een behoefte om zich op alle niveaus te amuseren, gelukkig te zijn, in te gaan op het positieve, blijk te geven van levensblijheid en dynamisme. Dat straalt in zijn werk en het boeit de kijker. Hij wil dat besef bewaren en daarnaast zijn esthetisch gevoel koesteren.
Wat velen meteen treft in de sculpturen van Jan Desmarets is de indruk van lichtheid, het ogenschijnlijke zweven van zijn vaak monumentale stukken. Dat is uiteraard een optie van de kunstenaar zelf die helemaal past in zijn weergave van een gesublimeerde werkelijkheid en van een opgedreven dynamiek. Op technisch vlak is het een hoogstandje het evenwicht en de spanning zodanig te organiseren dat de figuren op een enkel been of op een voet steunen zodat het raakvlak met de grond tot enkel vierkante centimeter wordt beperkt. Daar heeft de kunstenaar duidelijk veel aandacht voor. Men merkt dat onder meer in zijn groep rennende mensen en honden, in zijn merkwaardig beeld van toeschouwers als een uiteenvallende waaier die allen op een punt steun en het duidelijkst wellicht nog in zijn afbeelding van steigerende paarden. Evenwicht en elegantie worden gecreëerd door kennis van zaken, door het beheersen van technische vereisten. Het tengere van de materie werkt dat daarnaast nog in de hand. De kunstenaar zegt het zelf: het meest complexe is de techniek, de inspiratie en de thematiek zijn slechts een onderdeel van het geheel dat creativiteit wordt genoemd. Het is echter wel een onderdeel dat het onderscheid uitmaakt.
Hugo Brutin
